Don’t do things half-assed
But it’s time for me to realize that my chances have passed
Yet I keep on fighting, fighting to the last little bit
whilst failing miserably and it is starting to pay off to quit

Guess it’s in my nature to keep having hope
but now, is the time to let go of the rope
Ending up alone, it frightens me
but what is, has to be

Just telling a girl you like her, apparently isn’t good enough
Being straightforward as I am, probably is a bit too rough
Time to throw around the rudder
Changing plans abruptly like that, many would shudder

Still, I will: Keep It Simple Stupid
I’ll refuse to act, on influences from cupid
Eventually there will be another chance
And maybe it will turn out to be romance

She, will have to be the one to act

Samen lopen we in een oosters land
Op weg naar een toernooi, shinai in ons hand
Kendogi met op de rug bloesem, in de stijl van dat ene cadeau
Daar stonden we dan, op een prachtig bergplateau

Tegen het vallen van de avond lopen we daar weer weg
Nou ja lopen, Ik strompelde meer, ik had weer eens pech
Maar gelukkig was jij er om mij te steunen
Op de terugweg mag ik op jouw schouder leunen

Hierna wordt alles zwart
Ik wordt wakker, enig sinds verward
Terwijl ik wacht op de bus
Realiseer ik, op het einde kreeg ik een kus

Niks is onmogelijk, soms moet je wat harder werken en zo
En soms moet je (meer) geduld hebben voegde je toe aan mijn motto
Misschien komt ooit mijn tijd, een dezer nachten
Voorlopig zal ik maar moeten wachten

De laatste tijd ervaar ik dat wat vaker, te vaak eigenlijk
Maar dan denk ik bij mezelf, doe niet zo moeilijk
Onaangekondigd en zeker nooit gepland
Wat je ook doet, hiervoor is niemand resistent

Wat als ik toen niet zus, maar zo had gedaan
Had ik dan nu niet meer de behoefte om te huilen naar de maan
Maar ben ik dan nog wel zoals men mij nu kent
Je kent het wel, dat beruchte… wat als moment

Een mailtje dat je niet kon komen, je was ziek, voelde je niet lekker
Ik zou je niet kunnen zien, ik baalde als een stekker
Het verjaardagscadeau dat ik had gehaald kwam nu wel goed van pas
Voor ik het zelf besefte, stond ik voor je deur met Strepsils in mijn tas

Je wilde eigenlijk niet dat ik bij je langs kwam, je had het nog uitgelegd
Je was enig sinds geïrriteerd, ik wenste dat ik het toch maar had gelaten
Achteraf had ik spijt, had ik nou maar gedaan wat je tegen me had gezegd
Maar toch nam je de tijd om een stukje te lopen en met me te praten

Je vroeg me waarom ik het niet had gelaten, waarom ik het toch deed
Omdat ik behoefte had om je te zien, dat ik je miste en dat het me speet
Waarom niet, zei ik, omdat ik handelde naar mijn impulsieve gedrag
Met “waarom niet” ben je het goed aan het praten, zei je met een lach

Je vind jezelf zwak/soft, beschreef jezelf als een enorme zeur
Maar jij als zonnestraal doorbrak de donkere wolken van mijn humeur
Ik ben blij dat de dag dat ik jou ontmoette niet was thuisgebleven
Zonder jou zou ik niet meer kunnen, niet meer willen leven

Dat ik van je hou, is geen geheim
maar jij behoort een ander toe
Voor één moment, was ik het leven moe
Je hart al aan een ander vergeven

Mijn gevoelens niet te retourneren
Ik weet niet meer hoe te functioneren
Ik denk alleen nog maar aan jou, dag en nacht
Je verwarmt me diep van binnen, laat me leven

Zolang jij maar gelukkig bent
Is mijn hoofd content
Doch is het mijn hart dat eeuwig op jou wacht
Mijn leven gepauzeerd omdat ik van je hou

Wachten tot het mijn beurt is
wachtend op jouw woorden “ik hou van jou”

So much that can go wrong.
Strongly believe, with you is where I belong.
Looking forward to see you tomorrow.
I just hope it wont end in sorrow.

My mind racing, trying to be prepared.
In truth I’m just scared.
Scared that you will frown.
Scared of being turned down.

On the brink of a mental meltdown
Driving myself crazy over what can be
To be sure, I’ll mail the poem tomorrow personally

Denk constant aan jou, krijg een warm gevoel van binnen als je lacht
Dat ik weer echt verliefd zou worden, had ik nooit gedacht
Jij las een van mijn gedichten en voelde mijn pijn
Kon ik toen maar dicht bij jou zijn

Beiden hebben we een groot verlies in ons leven moeten verwerken
Ik weet het nog zo goed, was bezig met mijn leven te beperken
Het advies wat ik kreeg, heb ik met je proberen te delen
Ik smeek je, laat me helpen je wond te helen

Het liefst zou ik je in mijn armen willen sluiten
Maar momenteel toon jij geen interesse, je houdt mij buiten
Net als mij toen, ben je je zelf de schuld aan het geven
Maar je schiet er echt niks mee op

Wat je bereikt is je eigen gelukkigheid op stop
Geef mij de kans, jou te helpen door te gaan met leven
Heel veel meer weet ik niet van jou
ondanks dat gebrek, weet ik dat ik toch van je hou

Ik wil niks liever dan jou gelukkig zien
Jou vaker zien, dan alleen op het schieten
Als het even kan, samen van het leven genieten
Een koppel zijn, misschien

Jij, jij was liefde op het eerste gezicht
jij bent de reden voor dit gedicht
Nu lig ik hier met jou in mijn gedachten
Meer kan ik niet doen, Ik zal op je wachten

3D-printer thuis hebben staan,
zal het printen van de parts wel lekker snel gaan want nu hoef je geen rekening met tijd te houden enzo.

Think again….
kleine opdracht geprint zonder problemen, dan een grote plaatsen.
Ongeveer op de helft werdt het al zichtbaar, op 90% was het zeker, de Y-as had weer eens kuren.
Taak gestopt, printer schoon gemaakt enzo, nieuwe opdracht en printen maar….

Kop verstopt, dus ik de extruder weer uit-elkaar halen, “schoonmaken” en weer een nieuwe opdracht.
Wederom kuren bij de Y-as, wat blijkt tandwiel zat los om het motoras
Ander tandwiel gepakt en die er op geklemd (boutje moet nog op maat gezaagd worden en dan kan die echt vast gezet worden)
Ondertussen was het al laat geworden (lees: half 2 ‘s nachts) dus een hele grote opdracht geplaatst, zal wel klaar zijn als ik wakker wordt.

5 over 5 ‘s ochtends, Ik wordt wakker, wat een kabaal! Ja hoor de Y-as wederom gefaald.
En ook nog eens de kop weer verstopt, conclusie: de printer is zoals deze nu is is niet in staat zonder toezicht te printen.

Wat nu….
Nu ben ik nog 2 onderdelen van het onderstel aan het printen,
wanneer die af zijn het onderste gedeelte van het frame maar vast vervangen want veel moertjes zijn ook al los getrild.

Voor een hele tijd heeft de 3d-printer op school in het fotolab gestaan (R1-3.94d) maar sinds deze periode zijn er lessen gepland in dat lokaal en moest ik op zoek naar een nieuwe werkplek.
Sinds Woensdag 27-04-2011, met goedkeuren van Peter Verbeek, staat de printer nu bij mij thuis op mijn kamer. Dit is makkelijk omdat ik nu in alle verloren uurtjes een beetje kan tweaken & klussen aan de printer en deze nu langdurige printopdrachten (meer dan * aantal uur) kan gaan printen. Voorheen was ik altijd nog gebonden aan de openingstijden van het schoolgebouw, en die beperking is nu weg. (Wel moet ik nu zelf opletten op tijd te gaan eten en slapen….)

Met dit verhaal zijn we ondertussen aangekomen bij “Waarom”.
Vorige periode bij de minor Lifestyle, was er een groep die bedacht had met een 3d-printer als concept thuis sieraden en dergelijke te printen. Voor school meteen een mooie aanleiding om meer ‘grote mensen speelgoed’ te kopen en dat hebben ze dus gedaan.
De printer was besteld en al gauw geleverd, in losse onderdelen, dus er moest nog wat geklust worden. Gezien de 3d-printer een RepRap was (open source project voor 3d-printers) zou dit niet zo heel moeilijk moeten zijn.

16-03-2011 kreeg ik de aanbieding van Lennart de Graaf om in plaats van het saaie vak “Pure Data” te knutselen aan een ‘technisch’ alternatiefje, hier ging ik gretig op in, want de opdrachten voor Pure Data waren voor mij te makkelijk en ik had de opdrachten voor de 1e periode al af (en er zou nog een periode volgen….)

18-03-2011 kreeg ik de Fontys RepRap voor het eerst te zien, het was een RepRap van de Mendel uitvoering, de plastic parts waren van een niet te noemen kwaliteit, letterlijk en figuurlijk door ‘de chinees’ gekopieerd… (Pun intended, ik met mijn Chinese afkomst ben nu Mendel RepRap parts aan het printen / “kopieren”)
Ik kreeg een kleine demonstratie van wat het ding nu al kon… X, Y en Z bewegingen gingen al, maar de Y-as had geen “home” detectie, en de X-as wilde niet meer weg nadat deze “home” was. Vanaf toen stond de printer in het fotolab (R1-3.94d).

Totalling on 217 points.
Which was good since I stayed out of the blue zone, everything was 7 or higher.

My second set was:

(sub)Totalling 221 points.
Now, ok I did shoot more points, BUT I entered the blue zone, and when that happened I was angry.
Now … I had a total of 438 points…..

Tied for 1′st place!!!…

but =/ my opponent had scored 13 “10″s where I only scored 12.

=S which sucked even more, cause
IF I didnt shoot that 6, but a 7 (it was just on the border =/ which makes it even worse)
I would have been 1st.
So…. when you see me. you will be looking at the “almost dutch champion 25m1p”.

Thinking of you
a bit more everyday

As day fades to night
I’m imagining we’re holding hands
It seems so right

As I open up my eyes
The sun is shining again
and I am running late

Yet I am floating like a feather
Still dreaming of you and me, together.

So… remembering why it ended up at my “junk gadgets”…
battery was kind of dead for years already he he he, turn it on and it shuts down instantly.
Charge it for an hour, day, week, month it all didn’t matter.
So, techie that I am I’m now wondering why I never bothered to replace the battery myself.
*shrugs* probably was too lazy to do so, anyway ordered a new battery and waiting for it to arrive.

Wonder if the music on it still exists, would be awesome to find all those ‘oldskool’ songs I liked.
but lost =/ and cant remmeber by name.

Wished our chapter never ended, you know the feeling,
It’s like when you’re reading a really good book.
But our chapter ended so sudden
my face struck, by a mean right hook

Woke me up from my world of dreams
However I’m still daydreaming it seems
I don’t know anymore what to do,
this poem I intended to write for two.

First of all for my angel, who went back to above.
And then there’s you, who makes my heart ache and head spin
Looking back at this poem, I guess it’s all about you
Never thought I’d say this again but, could it be love.

The first day I saw you I didn’t know where to begin.
Uncertain of what I was feeling, scared to mess up
Exited for this new world that opened up to me
But also scared of everything what could be

I felt like a newborn wolf pup
Finally the last day I overcame my fears
walked up to you and said: “Can we talk? I have something to say”
It has been a while since I felt this way

You turned me down, feelings for someone in your hometown
You said: “Probably heard this a million times but your time will come,
some day you will find the one.” Not knowing what you’ve just done.
I replied with: “well can we at least be friends”

While deep inside, my heart shattered

Time won’t stand still, it just doesn’t, and nor should you.
It won’t get any better, what is there left to gain?
Stop blaming yourself, it wasn’t your fault; quit living in pain.

Smile and move on, that is all there is left for you to do.

I tried to move on
Kept telling myself that you are gone
But I can’t let go, can’t be left behind

Keep seeing you everywhere I look
I know, if you could tell me one more thing
You would say:

“Finish this chapter, close this book”

That accident happened, which took you away.
I miss you, that is all there’s left to say.
Still thinking back to the time we had together.
Every minute of joy, that is what I should try to remember.

Life isn’t fair, that is obvious now.
Moving on is the key, yet I have troubles in how.
I tried to erase you from my memory, as if you never existed
Running away from my feelings, that’s what I really did, I fled.

Time has come to face the truth.
Yet troubled feeling consumes me from the inside.
I am, and feel lonely now; just like in my youth
Worried about it I am, something I can’t nor should hide.

But living in the past won’t do anyone good.
How lonely I am, I shall not allow it to influence my mood.
You’ll be in my heart for ever and always.
I will cherish the sweet moments we had, I will cherish those days.

But like day follows night, and night is followed by day.
It is time for me to move along, time to get on my way.

I’m re-posting all my poems…
Don’t feel like putting them away on a seperate page :-p
So they all will appear on this front page…. and all together are findable by the category: “Poetry”

I’ll just have them (hyves/facebook etc) import my rss feed from this site =) which I will update much much more often… like once in a few weeks when I feel like it :p
This however does ensure you that you have something new to see :p ’cause I don’t really feel like updating my hyves/facebook/whatever… :p

I’ve uploaded all the important photos made by me (and friends).
Unfortunately I’ve lost a few albums in the past so don’t have those anymore.
But, there’s plenty to go around; and even more yet to come.

Hurry up and click the gallery button and go look for yourself!

Oh yeah… Lets see.. how this works…
Video of me shooting my bow placed on YouTube…

http://www.youtube.com/watch?v=ElkEWxaqEuE

Unfortunately we had our “ups and downs” at about the same time.
This ment that on score we performed much worse than the 1st half.
We did not get placed in the finals with a difference of 1 point
Guess I should’v trained a bit more to up my average a little bit more.

The layout is pretty much the way it should be,
and I’m now working on the contents.
Hopefully I’ll remember not to poke in places I should not
and I wont have to rebuild again…..

Some of the photo’s have been uploaded as well,
sadly my new gallery doesn’t fully support movies yet so…
Oceanborn, I’m guessing your going on youtube!
because I can embed those movies more easily

I started somewhere around December 2008 with archery.
Now, about 2 years later I’ve had my 1′st district championship.

Even thou it’s just Class 6…
(with A being Highest, followed by: 1,2,3,4,5,6,7,8)
I’ve managed to have quite a successful outcome.
With 460 points I’ve placed myself 11th out of 16
However in the finals I managed to work my way up to a 4th place.

My first competitor was a 6th ranked person on points,
in 12 arrow’s he scored 100 points, and so did I; a shoot-off followed
He shot an 9, and I scored an X (inner 10).

My second competitor was a 14th ranked person.
He was performing better than in the rankings matches.
However I beat him with a score of 92 points versus his 85.
(think he saw me shooting a near perfect X in my shoot-off)

My luck however then ran out, I got placed versus the 2nd ranked.
I realised at that moment that I had a shot for 3rd place or even higher.
Missed the target completely once and lost about 7 points.
If I did not miss that shot I might have become 3rd or even 2nd.
His score of 85 was enough to beat my 79 points
(with 1 of my arrows scoring 0 points rather than my average 7)

This was done because I was poking in an area I should not poke in,
I broke my previous site and had to rebuild.

This is what has come out of it for now.

There are still some minor changes to be made but
overall this will be the new look of A-Reality.nl